سیدحسین مرعشی در روزنامه سازندگی نوشت:
اگر مروری بر حوادث تلخ و شیرین از آغاز جنگ یعنی تا امروز داشته باشیم، آنچه بیش از همه جلب توجه میکند، در بخش ناکامیها، شهادت فرماندهان، مردم بیپناه، دانشآموزان میناب و اعضای نیروهای مسلح ایران است که حوادثی تلخ و دردناک بودند.
به گزارش روز نو در مقابل، در بخش کامیابیها شاهد چهار برگ برنده در کارنامه ملت ایران هستیم.
برگ نخست، قدرت نیروهای مسلح ما، یعنی سپاه و ارتش است که پنجه در پنجه دو لشکر بزرگ دنیا و خاورمیانه انداختند و از عهده یک جنگ نامتقارن بهخوبی برآمدند.
برگ دوم، مقاومت و آرامش مردم بود؛ چه آنانی که پایمردی کردند و با حضور در خیابان از کشورشان دفاع کردند و چه آن بخش از مردم که حتی اگر در خیابان هم نبودند، با متانت و خویشتنداری به اداره کشور کمک کردند.
برگ سوم، موفقیت دولت آقای پزشکیان در اداره جاری کشور و تأمین همه نیازها در حداکثر میزان ممکن بود.
برگ چهارم و آخر، دیپلماسی موفق ایران بود؛ توافق ۱۴مادهای که میان آقای پزشکیان و ترامپ به امضا رسید، قدرت دیپلماسی ایران را نشان داد.
ایران با مبارزه همزمان در میدانهای سخت جنگ و میدانهای پیچیده دیپلماسی توانست، موقعیت خود را بهعنوان یک قدرت واقعی در خاورمیانه و خلیجفارس تثبیت کند و این قرارداد نیز در واقع تثبیتکننده دستاوردهای عرصه نظامی بود.
با این حال فارغ از اینکه چه اشتباهاتی از سوی برخی نهادهای ایران رخ داده باشد این توافق ۱۴مادهای با جنگ ۱۳روزه اخیر به چالش کشیده شد؛ دقیقاً همان چیزی که متأسفانه اسرائیل به آن علاقهمند است.
اما این مربوط به گذشته است؛ در آینده چه باید کرد؟ بارها و بارها از سوی نهادهای مختلف، شخصیتهای سیاسی، اندیشهورزان و صاحبنظران تأکید شده که شرایط ایران، ایجاب میکند که در مواجهه با دشمن خارجی، انسجام داخلی فوقالعادهای را ارائه کنیم.
من نیز در تأکید بر توصیههای قبلیای که به مسئولان محترم کشور شده است و خود نیز در قالبهای مختلف مطرح کردهام، عرض میکنم که ایران امروز، نیازمند یک تمرکز بسیار مؤثر در نهادهای قانونی و پایان دادن به هرگونه مداخله نهادهای غیرمسئول است. امروز، نهادهای قانونی مشخص هستند؛ رهبری سوم نظام جمهوری اسلامی، دولت و رئیس جمهور منتخب مردم جناب آقای پزشکیان که عصاره فضایل ملت است، مجلس و آقای قالیباف و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که رکنی تأثیرگذار و مهم است.
من بهعنوان یک ناظر که هیچ مسئولیت رسمیای ندارم، با قاطعیت به بزرگان کشور توصیه میکنم که سازوکارهای پیشبینی شده در قانون اساسی را جدی بگیرند. امروز ایران نیازمند فعالیت مداوم، هوشمندانه، دقیق، قاطع و قدرتمند شورای عالی امنیت ملی است. نهادی که در قانون اساسی جایگاه و وظایف آن مشخص شده و رئیسجمهور منتخب مردم، رؤسای قوا، رئیس مجلس، رئیس قوه قضائیه، سپاه، فرماندهان نیروهای مسلح و در صورت صلاحدید رئیسجمهور، وزرای مربوطه در آن حضور دارند. مصوبات این شورا نیز پس از تأیید رهبری، قابلیت اجرا پیدا میکند.
با وجود چنین نهادی، سوال من-که هم سوال است و هم تأکیدی جدی- این است که چگونه ممکن است، اتفاقاتی خارج از کنترل دبیرخانه و شورای عالی امنیت ملی رخ دهد؟ امیدوارم با بهرهگیری از ظرفیتهای قانون اساسی، راه هرگونه تصمیم فردی و هرگونه تصمیم غیرمسئولانه، مبهم و نامناسب بسته شود.
ایران و ایرانیان امروز نیازمند اعمال قدرت جدی مسئولان رسمی کشور هستند. امروز مسئولان بزرگ و بزرگوار کشور باید راه را بر هرگونه تفسیر و تعبیر شخصی که برای شرایط امروز کشور بسیار خطرآفرین است، ببندند.
در پایان به یک مسئله تاریخی اشاره میکنم. زمانی که ما قطعنامه را پذیرفتیم، پس از پذیرش قطعنامه، ارتش عراق بار دیگر تحرکاتی را آغاز کرد و مجدداً وارد خاک خوزستان شد. رهبری شهید و فقید ما آن زمان در صحنه حضور داشتند. مرحوم حاجاحمد آقا با ایشان که عضو شورای عالی دفاع و رئیسجمهور بودند، تماس گرفتند، زیرا زمزمههایی از جبهه به گوش میرسید که از امام اجازه بگیرند تا با تحرکات مجدد عراق مقابله شود. رهبر شهید از قول امام نقل کردند که امام فرمودند: «همانطور که در جنگ جدی بودم امروز در صلح نیز جدی هستم». این پیام تاریخی در واقع مکمل پیام تاریخی امام درباره پذیرش قطعنامه است. من نیز به مسئولان مختلف جمهوری اسلامی عرض میکنم که ملت ایران از شما انتظار دارد همانطور که در جنگ جدی بودید، در صلح نیز جدی باشید.
