احمدبخشایش اردستانی درباره اینکه آیا در روزهای آینده جنگ و درگیری بین ایران و ایالات متحده وسعت بیشتری خواهد پیدا کرد، گفت: هر دو کشور علاقه دارند که جنگ درازمدت با هم نداشته باشند؛ به این دلیل که آمریکاییها متوجه شدهاند که در جنگ درازمدت، درست است که به ایران لطمه وارد میکنند، اما نمیتوانند ساختار ایران را از بین ببرند.
این عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی ادامه داد: از سوی دیگر ایران هم متوجه شده است که نمیتواند در خاک آمریکا به این کشور ضربه بزند و مجبور است در منطقه به آمریکا ضربه بزند و جنگ را منطقهای کند. بنابراین وقتی جنگ را منطقهای میکند، با شش یا هفت کشور خود را درگیر میکند، بنابراین، فعلاً هر دو طرف جنگ درازمدت را نمیخواهند.
وی خاطرنشان کرد: اسرائیل و آمریکا، هر کاری هم کنید، از هم جدا نمیشوند، شاید بهصورت تاکتیکی، آمریکا مدتی خودش را از درگیر جنگ بودن به داور جنگ تبدیل کند و بخواهد داوری کند، اما روی هم رفته، مادامی که ما با اسرائیل درگیر هستیم، طبیعتا با آمریکا هم درگیر خواهیم بود. حالا میتوانیم این مسئله را بهصورت کجدار و مریز جلو ببریم؛ یعنی جنگهای فرسایشی سه یا چهار روز انجام میشود، سپس میانجیها که خودشان از این وضعیت ضربه دیدهاند، یعنی قطر، پاکستان، امارات، کویت و دیگران، میانجیگری میکنند تا به یک راهحل برسند.
اردستانی با بیان اینکه بهترین خبر این است که اروپاییها هم بهتدریج به این نتیجه رسیدهاند که باید برای تنگه هرمز، در قبال خدمات ارائهشده، پول بپردازند، عنوان کرد: معنا و مفهوم این موضوع آن است که تا حدودی طرح ایران را پذیرفتهاند. ایران گفته بود که پس از ۶۰ روز، باید در مقابل خدمات، پول دریافت کند؛ اما آمریکاییها دوست دارند در این ۶۰ روز، از طریق شریک ما یعنی عمانیها، به نحوی این ابزار قدرت را از دست ما خارج کنند.
وی با اشاره به اینکه ابزار قدرت ما تنگه هرمز است و ما سعی میکنیم آن را از دست ندهیم، یادآور شد: از لحاظ تاریخی هم بدانید که مصریها، فکر میکنم در سال ۱۹۶۵، زمانی که بریتانیا و فرانسه نمیخواستند کانال سوئز ملی شود و در اختیار مصر قرار بگیرد، به مدت ۱۰ سال چند کشتی را غرق کردند و مینزایی کردند و در نتیجه کانال سوئز را به مدت ۱۰ سال بستند. پس از ۱۰ سال، دنیا پذیرفت که برای عبور از کانال سوئز به مصر پول بپردازد. این یک راه است.
این عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی خاطرنشان کرد: راه دیگر هم این است که ایران بر تنگه هرمز سفت و سخت بایستد و چیزی که به دست آورده یعنی تنگه هرمز را محکم حفظ کند و از این طریق، یک منبع درآمد به دست آورد. اگرچه برخی در داخل ایران هم اعتقاد دارند که سختگیری بیش از حد درباره تنگه هرمز باعث میشود کشورهایی که نفت، کالا و دیگر محمولههای خود را از خلیج فارس عبور میدهند، راههای جایگزین پیدا کنند، اما به هر صورت، ما میتوانیم تنگه هرمز را از لحاظ حاکمیتی و ترتیباتی، ایرانی نگه داریم و استمرار ببخشیم.
وی تاکید کرد: این موضوع هم باید چند صباح دیگری در قالب زد و خورد با آمریکا ادامه پیدا کند تا آمریکاییها به این نتیجه برسند که در تنگه هرمز حریف ایران نیستند. آمریکاییها بیعلاقه نیستند که مثلا شهرهای بیشتری از ما را هدف قرار دهند. مثلاً در حمله اخیر فکر میکنم، ۱۷۰ نقطه از ما را زدند. ما هم در مقابل، پایگاههای آنها را هدف قرار میدهیم، اما زمانی داد آمریکا درمیآید که کشتیهای نفتی حاضر در خلیج فارس را بزنیم. آنجا واقعا برایشان دردناک است، چون نفت برای آنها اهمیت بسیار زیادی دارد.
اردستانی درباره سفر اخیر وزیراموخارجه به عمان و مطرح شدن توافق ایران و این کشور در خصوص سیاستهای فنی و حقوقی مربوط به تنگه هرمز گفت: عمان شریک ما در تنگه هرمز بوده است، اما پیش از آنکه شریک ما باشد، به هر حال یک کشور عربی کوچک و تحت سلطه آمریکا و کشورهای عربیِ همسو با آمریکا است. در واقع، آمریکا از زبان عمان با ما صحبت میکند.
وی ادامه داد: ما خودمان در تفاهمنامه، ترتیبات ایرانی را به گونهای پیش بردیم که با عمان، بهعنوان طرف مقابل، همکاری داشته باشیم. عمانیها هم در ابتدا گفتند که ما عوارضی دریافت نمیکنیم. البته قرار هم نبود که ما عوارض دریافت کنیم، ما گفتیم در مقابل خدماتی که ارائه میشود، مانند خدمات زیستمحیطی، خدمات ایمنی و خدمات مبارزه با آلودگی، مبلغی دریافت میکنیم. عمانیها این موضوع را پذیرفتند، اما بعداً آمریکا، برای آنکه در پایان آن ۶۰ روز این موضوع را از دست ما خارج کند، از زبان عمان با ما شروع به صحبت کرد.
اردستانی بیان کرد: مثلا عمانیها پیشنهاد دادند که مسیر ورود کشتیها به خلیج فارس از سمت ایران باشد و مسیر خروج آنها از سمت عمان، سپس پیشنهاد جدیدی مطرح شد؛ نه مسیر ایران، نه مسیر عمان، بلکه یک کریدور میانی. در واقع، این عمانیها نیستند که اکنون با ما صحبت میکنند؛ بلکه آمریکاییها از زبان عمانیها با ما سخن میگویند.
وی خاطرنشان کرد: ما هم در بند ۵ تفاهمنامه گفتیم که جمهوری اسلامی، ترتیبات ایرانی را دنبال میکند و طی ۳۰ روز هم مینزدایی میکند. معنای این مسئله آن است که ما با عمان همکاری میکنیم، اما قرار نیست به گونهای با عمانیها رفتار کنیم که سلطه، حاکمیت و مدیریت ما بر تنگه هرمز کنار گذاشته شود.
این عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی درباره برگزاری نشست ناتو در استانبول و موضعگیری علیه ایران، گفت: اروپاییها دیگر شاخصشان آمریکاست. آمریکا هر جا بیاید، دیگر فرقی نمیکند ناتو بیاید یا نیاید، کشورهای عربی بیایند یا نیایند؛ در واقع، همه به آمریکا کمک میکنند، چون شاخص کل آنها آمریکاست.
وی ادامه داد: حالا، چون ترامپ به استانبول آمده بود، بر اردوغان منت گذاشت که من به خاطر تو آمدم، نه به خاطر ناتو و گفت که در ناتو به من کمک نکردند. ناتو هم خواست کمکی انجام دهد. از آن طرف هم ایران گفته بود که من به دنبال سلاح هستهای نیستم؛ بنابراین، در بیانیه خود، مسئله سلاح هستهای را مطرح کردند. درباره تنگه هرمز هم ناتو بهتدریج متوجه شده است که باید ترتیبات ایرانی را بپذیرد.
اردستانی تاکید کرد: به نظر من، با توجه به درگیریهایی که در حال حاضر داریم، روح دعوای ما، البته به گمان من، از بحث هستهای به تنگه هرمز منتقل شده است، اما این اصل ماجرا نیست. اصل این است که ما با اسرائیل نمیتوانیم کنار بیاییم و نیروهای مقاومت، یعنی نیروهایی که در کنار ما در برابر اسرائیل قرار گرفتهاند، مانند حشدالشعبی، حوثیها و حزبالله، با اسرائیل درگیر هستند.
وی افزود: اسرائیل و آمریکا هم قابل جدا شدن از یکدیگر نیستند، اما نمیتوانند این مسئله را بهعنوان بهانه مطرح کنند؛ بنابراین، بهانه را بر سر موضوع هستهای و تنگه هرمز قرار میدهند. تنگه هرمز برای ترامپ اهمیت بسیار زیادی دارد، چون بحث انرژی مطرح است. به مسئله هستهای آنچنان اهمیت نمیدهند و آن را بهانه قرار دادهاند.
اردستانی گفت: فکر میکنم اکنون زمان آن رسیده که ایران بمب هستهای را بسازد، چون به اندازه کافی هزینههای آن را پرداخته و زد و خوردهایش را انجام داده است؛ بنابراین، اکنون لازم است که آن را بسازد.
وی در پاسخ به این سوال که اگر ایران دست به ساخت سلاح هستهای بزند اجماع جهانی علیه ایران شکل نمیگیرد، بیان کرد: مگر اکنون اجماع جهانی علیه ایران وجود ندارد؟ رهبر جهان غرب و آمریکا هر روز با ما در جنگ است. ۶۰ هزار نیرو، ناوها، ناوچهها و ناوهای جنگی خود را در دریای عمان و اقیانوس هند مستقر کرده است. بنابراین، این اجماع هماکنون هم وجود دارد. بنابراین زاری یک بار و شیون هم یک بار.
